Click Like ให้ลุงเลย!!!

 
วันนี้ไปฮานอยค่ะ หวังว่าจะได้พักผ่อนบ้างหลังจากที่บินแต่ฮอนโน่หลังแทบหัก  เพราะปกติ flight ฮานอยจะมีแต่นักธุรกิจ นักท่องเที่ยวบ้าง ที่สำคัญ มันไม่เคยเต็ม ชิวววววค่ะ
 



 
วันนี้หวังจะชิวกับเค้าบ้าง แต่เห็นจำนวนผู้โดยสารแล้ว จะเป็นลม เต็มทุกที่ ไม่ว่างแม้แต่รูเดียว  นักธุรกิจผู้มีอุปการะคุณยังมาเหมือนเดิม   แต่กรุ๊ปทัวร์มากันกลุ่มใหญ่ค่ะ  เฮฮาตั้งแต่ขึ้นเครื่องมา  แก๊งค์คุณลุงประมาณ 30 คน เสียงดังลั้ลลา  โวยวายตามประสาคนจะไปเที่ยว  สวัสดีจับมือทักทายกับแอร์ทุกคนบนเครื่อง  เอ่อ..ลุงคะ




แบดแอบคิดในใจว่า  "วันนี้กุตายแน่ๆ"  เหอๆ



ระหว่างที่เดินเช็คผู้โดยสารให้รัดเข็มขัดในเคบิ้น   

มีผู้โดยสารคนนึงเรียกให้เอากระเป๋าลงมาให้หน่อย เพราะเค้ายังไม่ได้ปิดโทรศัพท์มือถือ 

แบดยินดีทำให้ด้วยความเต็มใจค่ะ  เพราะอย่างน้อยผู้โดยสารก็ให้ความร่วมมือในการปิดโทรศัพท์   ลดอัตราเสี่ยงที่ทำให้เครื่องบินตกได้เยอะ เหอๆ  ใครจะไม่ทำ จริงมั้ยคะ 




ลุงคนนึงในแก๊งค์เฮฮานั่งอยู่ด้านหลังเครื่อง  แกคงเห็นแบดมานานแล้ว  แกยกมือเรียกหน้าตาเคร่งเครียด  แบดถามว่ามีอะไรให้ช่วยมั้ย  

ลุงบอกว่า " เมื่อกี้น่ะ ไปยกกระเป๋าให้เค้าทำไม"  ลุงแกหน้าเครียด

เอ่อ...จะพูดยังไงดี  ก็ได้แต่ยิ้ม

ลุงพูดต่อ " กระเป๋ามันหนักใช่มั้ย  ผมเห็นคุณปิดที่เก็บกระเป๋าก็หนักพออยู่แล้ว  ผมยกของบ่อย ผมรู้นะมันปวดไหล่ปวดหลังมากเลย  วันหลังไม่ต้องทำนะ เข้าใจมั้ย"


โห..ลุงคะ  ฟังแล้วน้ำตาจะไหล  อยากให้ลุงพูดดังๆ ให้ทุกคนได้ยินกันให้ทั่วถึง  

ผู้โดยฯน้อยคนนักที่จะคิดแบบนี้


ที่เคยเจอมา มีแต่เรียกมา แล้วบอกให้เก็บกระเป๋าให้  


ถ้าผู้โดยฯ ดีหน่อย  ก็จะช่วยกันยก 


แย่หน่อย  ก็นั่งนิ่งๆ แล้วชี้มาที่กระเป๋าบอกให้ยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บให้ด้วย   ใช้เราไม่ต่างอะไรจากขี้ข้า เหอๆ


เคยได้ยินบางคนมาบ่นให้ฟังว่า แอร์ไม่ช่วยยกกระเป๋าให้เลย 


เอ่อ....อยากจะบอกแรงๆว่า " มันไม่ใช่หน้าที่" 
 


จริงๆนะคะ  ฟังแล้วอย่าได้โกรธแอร์ตาดำๆ    


มันไม่ใช่หน้าที่จริงๆ  บริษัทบอกเราด้วยซ้ำไปว่า ไม่ควรทำ เพราะเราทำงานกันทุกวันลำพังแค่ Cart อาหาร ก็หนักร่วมๆ 100 กิโล กว่าจะเข็นกว่าจะดึงไปเสิร์ฟ  ยังไม่รวมอุปกรณ์อื่นที่ต้องยกอีกมากมาย   หลังของเรารับไม่ไหวหรอกค่ะ  


แต่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้  มันคือน้ำใจ ค่ะ     ช่วยได้ก็ช่วยไป 


แต่ถ้าไม่ช่วยก็อย่าว่ากันนะคะ   หลังจะหักอยู่แล้วววววว


ต้องขอบคุณลุงคนนี้จริงๆ  ที่เข้าใจ


ก่อนเดินทางกลับก็พบว่าคุณลุงทั้งแก๊งค์ พักโรงแรมเดียวกับเรา 

คณะทัวร์ของคุณลุงกำลังจะออกไปทานข้าวกัน   ลุงเค้าถามว่าใช่แอร์คนที่มากับเค้าเมื่อวานหรือเปล่า 

พอตอบว่าใช่เท่านั้นแหละ  ลุงแกก็โม้กันใหญ่  ให้กำลังใจกันบ้าง จับมือกันบ้าง

ก่อนพวกเราจะขึ้นรถ  พวกลุงๆ  เดินมาส่งที่รถ แล้วบอกว่า  เหนื่อยหน่อยนะ   พยายามเข้านะ  
 

 
สุดท้าย พอรถบัสของเรากำลังจะออกจากโรงแรม  คณะของลุงก็ตะโกนพร้อมกันว่า

"JAL  BANZAI"
 
 
 





 


     Share

<< เกาะติด น้ำท่วมกรุงเทพฯ >>

Posted on Tue 21 Feb 2012 0:42

That's an apt answer to an intsreeting question
Chris   
Fri 19 Jul 2013 6:39 [6]
 

Now I feel stdupi. That's cleared it up for me
Jaime   
Thu 18 Jul 2013 23:58 [5]
 

Taking the ovrweive, this post is first class
Sofiko   
Thu 18 Jul 2013 18:01 [4]
 

Free info like this is an apple from the tree of kngwdeloe. Sinful?
Cameley   
Thu 18 Jul 2013 13:44 [3]
 

You've got it in one. Coludn't have put it better.
Daneza   
Thu 18 Jul 2013 9:44 [2]
 

โถ โถ ลำบากเน๊อะโชคยังดีเจอลุง (ปั๋นโฮ๊ะ) ใจดียังเข้าใจมีน้ำใจะช่วยอีกลุงน่ารักจัง... เห็นใจน้องๆแอร์ที่อดทนต้องคอยดูแลผู้โดยสารที่ต่างชาติต่างภาษานิสัยก็แตกต่างกันไป
aungdour   
Thu 1 Mar 2012 23:16 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

Click Like ให้ลุงเลย!!!
เกาะติด น้ำท่วมกรุงเทพฯ
ตามหาโดราเอมอน
KODOMO NO HI ไปดูปลาวันเด็ก
11 ผักอันตรายที่ห้ามกิน
"ขอบคุณ"
นาริตะกลับสู่ภาวะปกติ ในระดับหนึ่ง
ไม่ชวนก็อยากชิม Episode # 2
เดินเล่นๆใน Hanoi
ไม่ชวนก็อยากชิม episode #1 @ Hanoi
เขียนถึงคนไกล แต่ใจอยู่ใกล้กันเสมอ
เหนื่อย...แทบขาดใจ
Sea Life Park
งานเข้าเพราะมีผู้ป่วย
เมื่อเด็กผีไปดูหงส์
กุ๊ก...กุ๊ก...กู๋...
ตามสัญญา 3 (Disneyland)
ตามสัญญา 2 (พระใหญ่แห่งเมืองคามาคุระ)
วันระทึกใจ
วันนี้ ....หลายสิ่ง