หลายครั้งหลายคราที่แอร์อย่างเราต้องเหนื่อยใจกับท่านผู้โดยสาร  เวลาที่ไฟลท์เต็มนี่มันเหนื่อยแทบขาดใจ  ถ้าผู้โดยสารน่ารัก ไม่เอาอะไรมาก  เหนื่อยแค่ไหนก็อยากให้บริการอย่างเต็มที่  ถ้าผู้โดยสารเกิดของขึ้นเรื่องมากขึ้นมา อันนี้แอร์อยากจะกระโดดเครื่องบินหนีมันซะตอนนั้นเลย แต่ยังไงก็น้อยครั้งค่ะที่แบดชักสีหน้าต่อผู้โดยสาร  ยิ้มสู้เสร็จแล้วก็มาบ่นต่อในแกลลี่ เหอๆ  อย่าว่ากันเลยนะคะว่าเป็นหน้าไหว้หลังหลอก  แอร์ก็มีหัวจิตหัวใจเหมือนกันนะคะ

ไม่รู้เป็นอะไรเวลาที่ผู้โดยสารทั้งไฟล์ทสงบนิ่ง ก็มักจะเป็นเหมือนกันหมด  ถ้าเมื่อไหร่ที่ยุ่งๆ ผู้โดยสารเริ่มขอนั่นขอนี่ ก็เหมือนกับรวมใจกันขอทุกคน

มีอยู่ไฟล์ทนึงค่ะ กลับจากฮอนโน่ วันนั้นแบดเป็นแกลลี่ E comp’t    เพิ่งจะไปพักรอบแรกกลับมาแล้ว confirm service ที่ 2 กับพี่อินชาร์จ ว่าเราจะเริ่มบริการอย่างไร แกลลี่มือทองอย่างเราจะได้เตรียมของถูก  แล้วพี่เค้าก็ไปพักรอบสอง ช่วงพักรอบสองนี้เหลือแบดกับป้าญี่ปุ่นอีกคนดูแลผู้โดยสารค่ะ  ส่วนใหญ่แล้วเป็นอันเข้าใจกันว่าให้แกลลี่ไปเตรียมของ แล้วฝากป้าแกดูแล cabin ไปก่อน รวมถึงดูแลห้องน้ำด้วย

ขณะที่แบดเดินกลับเข้าไปในแกลลี่

“ปิ๊งป่อง”   เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น

ผู้โดยสารคนนึงอยู่ท้ายสุดตรงกลางเป็นคนกด (เมื่อกี้ชั้นเพิ่งเดินผ่านไป ทำไมไม่เรียกตั้งแต่ตอนนั้นหว่า)

“ขอโทษค่ะ ขอน้ำส้มแก้วนึงได้มั้ยคะ”   อ่ะได้สิจ๊ะ จัดให้  แล้วก็เดินไปเอาน้ำส้มมาเสิร์ฟท่าน  ระหว่างนั้นมองไม่เห็นว่าป้าญี่ปุ่นของเราแกหายไปไหน หน้าห้องน้ำก็ไม่มี  ไปไหนวะ

“เอ่อ ขอโค้กแก้วนึงด้วยนะคะ”  ผู้โดยที่นั่งถัดจากคนเมื่อกี้ขอบ้าง  อ่ะได้ จัดให้เช่นเคย  พอเอามาเสิร์ฟเท่านั้นแหละ คนข้างๆเห็น ก็บอกว่า

“ขอโค้กด้วยอีกแก้วนึง”  ถึงตอนนี้ของชักขึ้นค่ะ นี่เดินจากหลังไปข้างหน้า  หน้าไปหลังมา 3-4 เที่ยวแล้วนะ มาด้วยกันทำไมไม่คุยกันว่าอยากกินอะไรจะได้สั่งทีเดียว  รู้ไหมเนี่ยว่าแอร์เหนื่อย

“ได้ค่ะ  แล้วท่านผู้โดยสารที่นั่งริมสุดอยากทานน้ำอะไรมั้ยคะ จะได้เอามาให้ทีเดียวเลยค่ะ”   หึๆ ไม่รู้จะรู้สำนึกบ้างหรือเปล่า  แต่ผู้โดยสารที่นั่งคู่กันริมหน้าต่างสะกิดข้างหลังแบดแล้วพูดว่า

“งั้นผมขอเบียร์สองกระป๋องด้วยครับ”  เหอๆ มีคนสำนึกแทนซะงั้นเป็นแกลลี่ ทสงบนิ่ง ก็มักจะเป็นเหมือนกันหมด  ถ้าเมื่อไหร่ที่ยุ่งๆ ผู้โดยสารเริ่มขอนั่นขอนี่ ก็เหมือนก

เคยสังเกตมั้ยคะว่า เวลาที่แอร์เอาถาดอาหารมาเสิร์ฟให้กับทุกท่าน หน้าตาของคาร์ทเป็นอย่างไร มันเป็นชั้นๆเป็นแถวๆมาอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ยคะ  เวลาดึงถาดอาหารออกมาเสิร์ฟ มันก็จะมีอาหารจานหลักและอาหารทานเล่นแวดล้อมอยู่มากมายให้ท่านเพลิดเพลินกับอาหาร   เมื่อทุกท่านทานเสร็จ  แอร์ก็เข็นคาร์ทมาเก็บถาดไม่รู้ว่าท่านทั้งหลายเฉลียวใจบ้างหรือไม่ว่า  ถาดอาหารของท่านนั้นได้สร้างความลำบากให้แอร์เข้าแล้ว

บ้างก็กินซะเละเลย ทุกอย่างระเนระนาดอยู่บนถาด

บ้างก็จัดเก็บซะสวยงามเรียงทุกอย่างซ้อนกันมาหมดเลย

ที่หนักหน่อยมากันสี่คนช่วยซ้อนมันซะสี่ถาด

เข้าใจค่ะว่าอยากช่วยเก็บ แต่เข้าใจมั้ยคะว่ามันเก็บยาก ทุกอย่างต้องจัดเรียงให้เหมือนตอนที่เสิร์ฟท่านนั่นแหละค่ะ   แรกๆก็พอทนได้  แต่หลังๆทำไมซ้อนถาดมาเหมือนกันทุกคนของขึ้นอีกแล้วค่ะ  ขยันซ้อนกันนักใช่มั้ย แบดดันคาร์ทออกไปข้างหน้าให้มีพื้นที่มากพอเลือกมุมที่ผู้โดยสารหลายๆคนมองเห็น  แล้วแบดก็จัดถาดออกมาเรียงใหม่ต่อหน้าผู้โดยสารเลยค่ะมีกี่ถาดก็ทำเท่านั้นให้เห็นกันไปเลยว่า เวลาชั้นเก็บไม่ใช่แค่รับมาแล้วยัดเข้าไปในคาร์ทได้เลย     ได้ผลค่ะ  ผู้โดยสารที่เค้าซ้อนถาดมองเห็น เลยค่อยๆจัดให้เหมือนเดิม ทำให้เราเก็บง่ายขึ้นเยอะ  อันนี้ต้องขอบคุณท่านมากๆที่เข้าใจ  

บางไฟล์ทมีเด็กเยอะมาก  ที่พ่อแม่เอาอยู่ก็ดีไป  ที่เอาไม่อยู่ก็เยอะค่ะ มีอยู่ไฟล์ทนึงค่ะมีเด็กอยู่แค่ 2 คนพี่น้อง อายุน่าจะประมาณ 9-10 ขวบ เป็นเด็กฝรั่งผู้ชายค่ะ  2 คนนี้พ่อแม่ไม่สนใจค่ะ ไม่ว่าซนแค่ไหนก็ไม่ดูแล  เดินเล่น วิ่งไปวิ่งมาตลอดทั้งไฟล์ท  พอจบเซอร์วิสแรก พี่คนนึงทนไม่ได้ค่ะ  เลยพาน้องเดินทัวร์เครื่องบิน อย่างน้อยก็ไม่ให้เสียงดังรบกวนผู้โดยสารคนอื่นๆ  แต่เด็ก 2 คนนี้ไม่ธรรมดาค่ะ มันมีอาวุธมาด้วย  เราเห็นว่าน้องถือถุงอะไรมาด้วยตลอดเวลา แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

พอพี่เค้าพาไปเดินผ่านแกลลี่แรก  แอร์ใจดีทั้งหลายก็ทักทาย กิ๊วก๊าว  ทันใดนั้นเองน้องเด็กก็ควักถุงขึ้นมาบีบใส่หน้า “ปู๊ดดดดดดด”  ถึงบางอ้อค่ะ ถุงตด นั่นเอง ไม่ใส่แค่เสียงนะคะ มีกลิ่นด้วย  คิดถึงหน้าคนที่โดนสิคะ เต็มๆเลยอ่ะ

พอพี่พาน้องใกล้จะเดินมาถึงตรงกลาง มีการส่งข่าวมาทาง interphone แล้วว่าให้ระวังเด็ก 2 คนนี้ให้มีมันมีถุงตดมาด้วย  พี่ที่อยู่ครัวตรงกลางวิ่งหนี่น้องกันใหญ่กลัวถุงตด  เด็กมันยิ่งได้ใจค่ะ ไล่บีบถุงตดใส่แอร์ทุกจุดที่มันเจอ แอร์หลายคนไม่รอดค่ะ 

วันนั้นแบดนั่งเฝ้าห้องน้ำอยู่ข้างหลังสุด มองเห็นแต่ไกลแล้วค่ะ ว่าหายนะใกล้มาถึง เด็กเห็นแบดนั่งอยู่ข้างหลังแล้ววิ่งนำหน้าพี่ที่พาทัวร์มาเลย  แบดเดินเข้าไปหลบดักรอตรงหัวมุมใน เอสแกลลี่ (เป็นแกลลี่หลังสุดของเครื่องบินเอาไว้เก็บของอย่างเดียว)  เด็กคงคิดว่าแบดวิ่งหนีเลยวิ่งไล่มา ชนแบดที่ดักอยู่เต็มแรง ก่อนที่น้องทั้ง 2 คนจะล้มไปกองกับพื้น แบดเลยล็อกสองคนไว้แล้วจับมือของน้องที่มีถุงตดอยู่ในมือ บีบใส่หน้าทั้งสองคน “ปู๊ดดดดดด.... ปู๊ดดดดดด.......” เท่านั้นแหละ เด็กมึนค่ะ สงบนิ่ง วิ่งกลับไปหาพ่อแม่เลย  พี่ที่นำทัวร์ตกใจกลัวน้องโกรธ แล้วไปฟ้องพ่อแม่  ปรากฏว่าเด็กไม่ได้พูดอะไร พี่เค้าก็เอาของเล่นไปปลอบ แล้วแบดก็โทรบอกพี่ๆทั้งลำ ว่า “เราชนะศึก สามารถคุมสถานการณ์ได้หมดแล้ว”  แอร์ทุกคนเฮกันใหญ่ สะใจค่ะ

วันหนึ่งทำไฟล์ทดึกกลับเมืองไทย ผู้โดยสารมีหลายสัญชาติ  1 ในนั้นคือ “เขมร”  ดูเค้าใส่สูทผูกไทด์มาเป็นคณะ  หลายคนพูดไทยได้จึงพูดจากะลิ้มกะเหลี่ยแอร์ไทย เวลามองพวกเรานี่ มองจ้องอย่างน่าเกลียด  แต่เราทำอะไรไม่ได้ค่ะ เพราะมันก็แค่คำพูดและสายตาเท่านั้น  ถ้ามีถูกเนื้อต้องตัวละก็ แม่จะฟาดด้วยถาดอาหารเนี่ยแหละ พอเจอผู้โดยสารแบบนี้ แอร์ก็ไม่อยากจะเข้าใกล้ซักเท่าไหร่หรอกค่ะ  ไม่อยากจะเดินผ่าน แต่ด้วยหน้าที่ค่ะต้องทำ  และแบดก็รับผิดชอบฝั่งที่คนเหล่านี้นั่งด้วย  พอแบดเสิร์ฟน้ำให้ เค้าก็ทำท่าชี้ๆที่ข้อมือแบด เหมือนจะจับ แบดก็รีบดึงมือหนี  (อ้อ! ที่ข้อมือของแบดผูกด้ายสายสิญจน์สีขาวเล็กๆอยู่ 1 เส้นค่ะ จริงๆแล้วผิดระเบียบของบริษัท แบดเคยถูก chief purser คนไทยเตือนเรื่องนี้ แบดบอกพี่เค้าว่า พ่อกับแม่ผูกให้ไว้เป็นขวัญและกำลังใจ พี่เค้าบอกว่าถ้าอยากใส่ก็ถอดออกมาใส่ในกระเป๋าเสื้อก็ได้  แบดเคยถอดค่ะ แต่จิตใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำงานแล้วไม่มีความสุข เลยเอาออกมาใส่ให้ตามองเห็นแล้วมันสบายใจกว่า เหมือนพ่อกับแม่อยู่กับเราตลอดเวลา  แบดว่าเรื่องของยึดเหนี่ยวจิตใจบางทีก็มีผลกับการทำงานเหมือนกันค่ะ  หลังจากนั้นแบดเลยใส่มาตลอด  พอเจอพี่โตๆก็หลบๆบ้าง ไม่ให้เค้าเห็นค่ะ)

มาต่อกันเรื่องผู้โดยสารเขมรค่ะ  พอแบดดึงมือหนี  เค้าพูดว่า

“น้องๆ มือน้องสวยนะ เนียนด้วย”  นั่นไง อยู่ๆมาชมมือหยาบกร้านของชั้น ทำไมไม่ชมด้วยละว่า จมูกเล็บนี่เรียบเนียน ไม่มีเผยอ ออกมาให้เล็บขบเล่น

“น้องใส่สายสิญจน์ทำไมเหรอ  ไว้กันผีเหรอ”

“ใช่ค่ะ  เอาไว้กันผี  แถวนี้ผีมันเยอะค่ะ”  หึหึ

“เหรอตรงไหนน่ะ”

“ไม่รู้สิคะ เห็นเค้าว่ามีคนเห็นผีบนเครื่องบินลำนี้ เห็นเค้าว่าชอบอยู่แถวๆ ห้องน้ำน่ะค่ะ”

“เหรอ”   ผู้โดยฯคนนั้นเงียบไปพักนึง    หลังจากนั้นมีคนเห็นว่าก่อนผู้โดยสารฯเขมรเข้าห้องน้ำ  เค้ากราบไหว้ขอขมาผีกันใหญ่

มีคนนึงพอเข้าห้องน้ำเสร็จเค้ากดปุ่มที่ฟลัชผิด  ไปกดปุ่มช่วยเหลือแทน แอร์ก็ไปเคาะประตู เค้าก็เคาะประตูตอบ แอร์ก็คิดว่าคงไม่เป็นอะไรเพราะคนกดปุ่มนี้ผิดเยอะแยะไป เลยไปทำความสะอาดห้องน้ำอีกฝั่งนึง

พอผู้โดยฯออกมาจากห้องน้ำก็มองไม่เห็นใคร เค้ารีบกลับมานั่งแล้วก็นั่งหน้าซีด บังเอิญแบดเดินผ่านไปเห็นเค้าหน้าซีดเลยถามเค้าว่า เป็นอะไรหรือเปล่า เค้าบอกแบดว่า

“น้องๆ  ผมเจอผีแล้วน่ะ”   ห๋า.....อะไรนะ

“เมื่อกี้ผมเข้าห้องน้ำ พอผมปิดประตู อยู่ๆไฟก็สว่างขึ้นมาเอง”   หน้าตาแกตกใจมาก     จริงๆแล้วมันเป็นระบบไฟค่ะ ถ้าล็อกประตูไฟก็สว่าง พอเปิดล็อกไฟมันก็ดับ

“พอผมขี้เสร็จนะ”  บอกทำไมเนี่ย

“ผมก็กดน้ำ  น้ำก็ไม่ไหลน่ะ อยู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมตกใจ รีบเคาะไล่ผีไป  ผมก็รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำเลย  แล้วหน้าห้องน้ำก็ไม่มีใคร มันน่ากลัวจริงๆครับ”   โห! พี่แกคิดอะไรเองได้ขนาดนั้นเลย

แบดอธิบายให้ผู้โดยสารฟังใจแกเริ่มสบายใจขึ้น แล้วเดินไปดูข้างหลังเห็นน้องที่นั่งเฝ้าห้องน้ำข้างหลัง เดินออกมาบ่น 

“พี่แบด ดูผู้โดยฯเขมรดิ  เมื่อกี้มันกด call button หนูก็นึกว่าจะเป็นอะไรในห้องน้ำ  พอมันออกมานะ ทิ้งขี้กองเบ้อเริ่มไว้ให้ดูต่างหน้าน่ะ”

เอ้า...ซวยไป