ตามหาซากุระ

เมื่อประมาณกลางเดือน มีนาคม แบดโชคดีได้บินกับตาลอีกครั้ง   จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่จะต้องหาเรื่องไปเที่ยวกันอีก

ก่อนหน้านี้แบดได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่า เมื่อpattern ก่อนนี้ มีรุ่นพี่ไปดูซากุระบานกันที่ สวนสาธารณะอูเอะโนะ แต่ว่าอากาศยังหนาวอยู่ เลยบานแค่ 2 ต้น   ด้วยการคำนวณของแบด มั่นใจเหลือเกินว่าผ่านมาตั้งอาทิตย์กว่าๆ มันต้องบานสะพรั่งแน่ๆ  เป้าหมายของเราในครั้งนี้คือต้องไปดูซากุระบานร่วมงานเทศกาล โอฮานามิให้ได้  

แต่ก่อนไปก็มีเสียงทัดทานจากคนญี่ปุ่นว่า ยังไม่บานหรอก ทำเอาเราใจเสีย  แต่ไหนๆก็มาแล้วค่ะ ต้องไป เกิดมาคราวหน้ามันร่วงโรยไปหมดจะทำยังไง ฉะนั้น ยังไงก็ต้องไป ที่สำคัญมากับตาลด้วยเจอเพื่อนทั้งทีองแบดอกครั้ง   จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่จะต้องหาเรื่องไปเที่ยวกันอีกต้องใช้เวลาให้คุ้มค่ะ

แบดวางแผนว่าจะไปหลายที่เลยค่ะ ทั้งที่สวนอูเอะโนะ  สวนชินจูกุ หรือแม้แต่ที่โยโกฮาม่า  แต่ในที่สุดตาลก็บอกว่าไปแค่สวนอูเอะโนะก็พอ

เราออกเดินทางจากสถานีรถไฟ keisei narita  ตอนประมาณ 10 โมงเช้า ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมงก็ถึงสวนอูเอะโนะ เพียงแค่ก้าวแรกที่เราเดินเข้าไปก็เห็นต้นซากุระ ยืนบานเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านหน้าอยู่ 1 ต้น  ในใจได้แต่คิดค่ะว่าขนาดข้างนอกยังขนาดนี้ ข้างในจะขนาดไหน เราจึงไม่รีรอที่จะจ้ำเดินเพื่อจะได้เห็นไวๆ  กล้องในมือมันสั่นบอกว่าอยากทำงานใจจะขาด  แต่ภาพที่เห็นก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ  ครึ้มไปด้วยกิ่งก้าน ไม่เห็นวี่แววว่ามันจะบานกันเลย

แต่ยังไม่ยอมแพ้ค่ะยังคงปลอบใจตัวเองอยู่ว่าคงต้องเข้าไปข้างในอีกคงจะได้เห็น และก็ได้เห็นจริงๆค่ะ นับแล้วไม่เกิน 3 ต้น รวมกับข้างหน้าอีก 1 เป็น 4 ต้นพอดี  น่าประทับใจดีแท้ เหอๆๆ

แม้ว่าจะมาเสียเที่ยวแต่ก็ไม่ได้มีอะไรไม่ดีเสมอไป  ตรงทางเข้าสวนสัตว์ แบดเห็นต้นไม้ต้นนึงเริ่มบานแล้วต้นนี้เรียกว่า ดอกโบตัน หรือโบตั๋น นั่นเองค่ะ  ใครเคยได้ยินคำว่า กนกลายโบตั๋นนี่แหละค่ะดอกโบตั๋นของจริง

                    ดอกโบตั๋น                                                 ตาลถ่ายรูปกับดอกโบตั๋นอยู่ดีๆมันมาอยู่ในมือได้ไง

หลังจากนั้นเราก็เดินต่อไปที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติญี่ปุ่น ยืนเมียงมองอยู่หน้าประตูอยู่ตั้งนานว่าจะเข้าดีหรือไม่ ตาลบอกว่า ไม่เข้าดีกว่า ไม่น่าสนใจ แต่จริงๆขยาดกับค่าเข้าชมมากกว่าค่ะ คนละประมาณ 600 เยน ประมาณ 180 บาท ถ้าเป็นพิพิธภัณฑ์บ้านเราก็คงจะประมาณ 20 บาทได้  คิดอีกทีที่มันอัตราคนต่างชาตินี่นา  โอ้! เท่ห์เป็นบ้าได้เป็นคนต่างชาติ  แต่วันนี้ตังค์น้อยค่ะ เอาไว้วันหลังค่อยมาชมใหม่  เลยต้องมายืนกินมันเผาอุ่นๆที่หน้าพิพิธภัณฑ์แทนค่ะ

 หน้าพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

ตอนเดินกลับเห็นนักเรียนมัธยมยืนถ่ายรูปกันเพราะวันนี้เป็นวันปิดเทอมของเค้าค่ะ แบดเลยถ่ายด้วย น้องๆเค้ามองกันแบบว่า ยัยคนนี้นี่เกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย  เลยต้องเดินหนีค่ะ 

ที่สวนอูเอะโนะนี้เหมือนกับเป็นอุทยานการเรียนรู้ของคนโตเกียวเค้าค่ะ เพราะมาที่นี่ที่เดียวสามารถไปดูสวนสัตว์   พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ  พิพิธภัณฑ์ศิลปะ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาตร์  ศูนย์วัตนธรรมแห่งชาติ  ทุกที่เก็บค่าเข้าทั้งหมดค่ะ  วันนี้แบดก็เลยเห็นเด็กอนุบาลมาเดินกันให้ว่อนเลยค่ะ

วันนี้ถึงแม้จะไม่เห็นซากุระ แต่ก็ถือว่าคุ้มค่าค่ะ แต่ก่อนกลับ ก็ไม่ลืมที่จะกินเนื้อย่างของโปรดของแบดและตาลอิ่มขนาดไหนไม่สามารถบอกได้  แต่ตอนนั่งรถกลับนั่งหลับกันมาตลอดทาง  ตกใจตื่นมาอีกที  คนในรถหายไปไหนหมดแล้วนี่  เหอๆๆ  นึกว่านั่งเลยสถานีตกใจหมดเลย 

แต่แบดยังคงไม่ยอมแพ้ค่ะ  คราวหน้าไม่ว่ายังไงก็ต้องมาดูซากุระให้ได้ 

โปรดติดตามตอนต่อไป ด้วยความตึ๊กๆ ในดวงหทัยพลัน..........