ค่ำวันหนึ่ง ขณะที่กำลังจะทำไฟลท์ออกจากกรุงเทพฯ ด้วย pattern 9 วัน Brisbane-Sydney-Manila ที่ถูกเปลี่ยนมาบิน แบดกำลังเช็ค schedual ของเดือนหน้า นั่งคุยกับรุ่นพี่ที่เพิ่งจะกลับเข้ามา อยู่ๆก็มีรุ่นน้องคนนึงเดินเข้ามาทักทาย

“พี่แบดสวัสดีค่ะ  พี่แบดใช่มั้ยคะ หนูจำพี่ได้ค่ะ หนูนกค่ะพี่”

ก็ได้แต่ทักทายน้องกลับไป แต่ในใจคิดว่า “ใครวะ” แล้วน้องก็เดินจากไปซักพักกลับมาใหม่ คราวนี้ลากเพื่อนมาด้วยอีกคน “แกเร็วๆ มาดูพี่แบดเร็ว”  เอาอีกแล้ว มันมาอีกแล้ว

“นี่ไงแกพี่แบด  พี่แบดขานี่เพื่อนนกค่ะ ชื่อโอ๋” 

“สวัสดีค่ะพี่แบด  โอ๋เคยเจอกับพี่แบดแล้วค่ะ ตอนที่ไปกับพี่กวางกับพี่เอ้น่ะค่ะ  โอ๋เป็นแฟนไดพี่แบดนะคะ ช่วงนี้พี่แบดไม่ค่อยอัพไดเลย  แล้วพี่แบดไปบินไฟลท์ไหนคะเนี่ย”

และแล้วก็ถึงบางอ้อ  กว่าจะรู้ว่าทำไมน้องรู้จักเรา  เพราะตั้งแต่บินมาก็เคยบินกับรุ่นน้องแค่ 2 ไฟลท์เองมั้ง

“พี่บิน 728 ค่ะ”

“ว้าย! ไปด้วยกันเลย ดีจังจะได้บินกับพี่แบดด้วย โยโรชิขุนะคะ”

“โยโรชิขุค่ะ  ป่ะไป brief กันเถอะ”

จะว่าไปรุ่น แบดกับรุ่นน้องโอ๋ น้องนก ห่างกันแค่ 2 รุ่นเอง ไม่ห่างกันเท่าไหร่ แต่ที่ยินดีให้น้องเรียกพี่ก็เพราะว่า อายุมันห่างกันเยอะกว่ารุ่นอีกค่ะ เหอๆ

พอ brief เสร็จเจอน้องรุ่น 85 อีกคน “อุ้ย! พี่แบดใช่มั้ยคะ  สวัสดีค่ะ หนูมา airport stand by ค่ะ ตัวจริงพี่สวยกว่าในรูปอีกค่ะ”  เหอๆ ให้มันได้อย่างนั้นสิน้อง  พี่ชอบ เหอๆ  เดินออกจากออฟฟิศ หน้างี้บานนน...

บินคราวนี้ทั้ง pattern มีกันอยู่ 10 คน สนุกเหลือเกิน  ด้วยความเปิ่นตกดอยของน้องทั้ง 2 พี่ๆ เลยให้ฉายากันว่า ดอยเต่าและดอยตุง  พอเข้า Sydney ด้วยความที่เป็นพี่  น้องๆก็หวังว่าพี่คนนี้จะพาเที่ยวได้  แต่ให้ตายเถอะพี่เองก็มา Sydney ครั้งนี้ครั้งที่ 3  ยังไม่เคยเห็น โอเปร่า เฮ้าส์ ด้วยซ้ำไป  พี่เลยกลายเป็นเด็กดอยไม่แพ้กัน

โชคดีค่ะที่น้องนก ไฮโซมีเพื่อนเรียนอยู่ที่ Sydney  วันนี้น้องแพร์ จะพาพวกเราเด็กดอยไปเที่ยวกันค่ะ  

น้องแพร์ผู้ใจดีพาเราเดินเที่ยวรอบเมือง Sydney  เราเห็นตึกไหนสวยๆ  ถ่ายรูปใหญ่เลยนึกเอาเองว่าน่าจะเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แน่ๆ ถามว่าที่นี่คืออะไร  น้องแพร์ตอบอย่างอารมณ์ดี  “ ไปรณีย์ค่ะพี่”  ตายละวา ถ่ายมาซะเยอะเลย

และแล้วก็มาถึง โอเปร่า เฮ้าส์ที่หวังจะได้เห็น แบดถ่ายรูปมัน 360 องศา เลยค่ะ โดยมีน้องๆเป็นเหยื่อ ถ่ายรูปให้พี่หน่อย  น้องโอ๋ดูจะโดนบ่อยสุด ไม่ใช่อะไรแบดแกล้งน้องเองล่ะค่ะ  เพราะน้องโอ๋เนี่ยกลัวแดด กลัวดำยิ่งกว่าแบดอีกค่ะ  บังเอิญว่าวันนี้แดดจัด แต่น้องก็ดันลืมทาครีมกันแดดมา ทุก 3 วินาทีโอ๋จะก้มดูแขนตัวเอง แล้วบอกว่า “พี่แบดมันดำขึ้นแล้วพี่มันดำขึ้นแล้ว”  แล้วก็จะมีเสียงนกดังขึ้นมา “ถ้าแกดำแล้วชั้นเรียกว่าอะไร” เออว่ะ แล้วพี่ล่ะน้องไม่เป็นตอตะโกเลยเหรอ   ใครๆเค้ายืนชื่นชมบรรยากาศโอเปร่า เฮ้าส์ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น  แต่โอ๋หายไปค่ะ เธอจะไปยืนหลบตามหลืบที่มีเงา  นี่แหละค่ะที่แบดต้องเรียกน้องมาถ่ายรูปให้  แกล้งมันค่ะแกล้งมัน  น้องอย่าได้ถือโทษโกรธพี่เลย  เพราะน้องไม่ได้ดำขึ้นเลย พี่เองยังดำกว่าอีก  มิหนำซ้ำ น้องแพร์เห็นแล้วคงจะทนไม่ได้เลยให้ยืมเสื้อคลุมที่เห็นโอ๋ใส่อยู่นี่แหละค่ะ

 น้องโอ๋  น้องแพร์ น้องนก และแบด

หลังจากนั้น น้องแพร์พาเราไปทานแพนเค้กที่ร้านที่ดังที่สุดใน Sydney  “Pancake on the Rock” ไม่น่าเชื่อค่ะคนต่อแถวยาวมาก ทีแรกที่เราเข้าไปนั่งแถวเริ่มสั้นแล้ว  พอเริ่มกินนกก็เริ่มเงียบ มือเริ่มจ้วงตักกินอย่างเมามัน จนทุกคนสงสัยว่านกรีบไปไหนรึเปล่า โต๊ะของเราอยู่ติดหน้าต่างหลายๆคนคงจะเห็นท่าทางการกินของนก เท่านั้นแหละค่ะ คนก็มามุงกันเต็มหน้าร้าน แหม! เรียกแขกดีจริงๆ

ไปเที่ยว Sydney คราวนี้ต้องขอบคุณน้องแพร์ไกด์ผู้น่ารักของเรา  สู้อุตส่าห์อดทนพาเราเดินเที่ยวตั้งแต่เที่ยงวันถึง 2 ทุ่ม และแน่นอนต้องขอบคุณ 2 แฟนคลับที่น่ารักด้วยนะจ๊ะ ที่ทำให้แพทเทิร์นนี้เราบินได้อย่างมีความสุขสนุกสนาน  ถึงแม้พี่จะบ่นอะไรไปตามเรื่องตามราว แต่ขอน้องให้รู้ไว้เถอะว่า พี่ปลื้มใจที่สุดที่ได้บินกับน้องนะ  เอาไว้วันหลังเรามาบินกรุ๊ปกันอีกนะ