เหนื่อย...แทบขาดใจ
Flight ไปฮอนโน่วันนี้ ผู้โดยสารเต็มเอียด 400 กว่าที่นั่ง ว่างอยู่ 2 ที่ โอ้! จอร์จ! ไหนบอกว่าเศรษฐกิจไม่ดี ตูม่ายเชื่ออออ.....
วันนี้เป็นแกลลี่ business class ค่ะ มีผู้โดยสารในมือ 53 คน เยอะมาก ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำคนเต็มๆมาก่อน แต่เห็นแล้วขนลุกค่ะ มันเยอะจริงๆ
ได้ข่าวว่าช่วงนี้บริษัททัวร์เค้าเป็นช่วง sale ลดแหลก แจกแถม ผู้โดยสารคนนึงเล่าให้ฟังค่ะว่า เค้ามากันทั้งครอบครัวเลย เพราะราคามันถูกมาก ถูกขนาดไหน คิดเอาละกันนะคะ เค้าบอกว่าเค้าซื้อทัวร์มานี่ รวมค่าตั๋วของบริษัทเรา (ที่แสนจะแพง) รวมค่าโรงแรมที่พัก แถมยังมีไกด์ทัวร์ให้ด้วย 4 วัน 3 คืน ราคาเพียง 500 ดอลล่าห์เท่านั้นค่ะ ถูกนะคะสำหรับการมาเที่ยวฮาวาย เทียบแล้วก็ประมาณ 50,000 เยน ใช้จ่ายอยู่ญี่ปุ่นได้เพียงน้อยนิดเท่านั้น
วันนี้สำหรับชั้นธุรกิจถือว่าราบรื่นดี แต่เหนื่อยมาก(เป็นปกติ) แบดเชื่อว่าทุกคนเหนื่อยเหมือนกันหมดค่ะ
ไม่รู้เล่าให้ฟังยังไง ได้แค่บ่นให้ฟัง เอาเป็นว่า ชั่วโมงบิน 6 ชั่วโมง 50 นาที แบดไม่ได้นั่งเลยอ่ะค่ะ พอเสร็จเซอร์วิสก็เคลียร์ของในแกลลี่ เนื่องจากผู้โดยสารเต็ม ทุกสิ่งทุกอย่างที่ใช้สำหรับการเซอร์วิสแทบจะหมดจากแกลลี่
ซักแป๊บนึงก็ทานข้าว ทานได้นิดเดียวค่ะ เหนื่อย กินไม่ลง ตอนนี้แหละค่ะที่ได้นั่ง แค่ประมาณ 10 นาทีเอง เมื่อทุกคนทานข้าวเสร็จ ก็มีเวลาพักให้คนละ 40 นาที 2 รอบสลับกัน เท่ากับมีช่วงว่างก่อนเซอร์วิสตอนเช้า 80 นาที
ดูเหมือนเยอะนะคะแต่ 80 นาทีนี้ คือเวลาของการทำงานค่ะ ทั้งการนับ Liquor inventory จำนวนสุราทั้งหลายที่ต้องเสียภาษีสรรพสามิตตามกฎหมายของอเมริกา ซึ่งจำนวนคาร์ทมีเยอะมาก และยังต้อง supply ของทั้งหลายเพื่อเตรียมเซอร์วิสที่สอง หันมามองนาฬิกา อีก15 นาทีก็จะเริ่มเซอร์วิสอีกแล้วค่ะ เฮ้อ!!!
แต่เสิร์ฟอาหารตอนเช้าดีหน่อยค่ะ เร็วมาก ผู้โดยสารหลายคนก็ไม่ทาน ยังพอมีเวลาได้พักหายใจบ้าง และเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าห้องน้ำ เหอๆ
ตอนแลนด์ถึงฮอนโน่ แทบหมดแรงค่ะ ไม่ได้นอนทั้งคืนแถมทำงานไม่ได้หยุดเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะกล่าวขอบคุณผู้โดยสาร เหอๆ ฝากให้คุณป้าคนญี่ปุ่นพูดแทน ส่วนแบดได้แต่ยิ้มกว้างๆ และเดินหนีไปเช็คของลืมของผู้โดยสารที่ลงเครื่องไปแล้ว เนียนไปค่ะ เนียนไป
พอขึ้นรถได้ วิญญาณแทบจะออกจากร่าง กระดูกเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ (เว่อร์..มาก แต่จริงนะ) นั่งนึกถึงผู้โดยสารท่านแรกของชั้นธุรกิจ คุณยายท่านนี้ที่นั่งหมายเลข 1C หน้าสุดของเครื่องบินเลยค่ะ ก่อนจะลงเครื่อง คุณยายเดินมาพูดกับแบดว่า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งเบอร์หนึ่ง(คุณยายพูดว่า Number one) ข้างหน้าสุด ตื่นเต้นมากเลย รู้สึกดีจริงๆ ขอบคุณที่ดูแลเป็นอย่างดีนะคะ
แค่นี้ หลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวเลยค่ะ
|
